غزل شمارهٔ ۱۸۵۷

برداشت: با نادیده گرفتن و بی‌توجهی او، خط و نشان‌هایی دیده می‌شود و در حین اینکه گل کوچکی به سمت دیگری رفته، باغبان به هیچ‌چیز گوش نمی‌دهد و در بی‌خبری باقی مانده است.

برداشت: از دشمنی که زبانش تیز و کنایه‌آمیز است، ایمن نباش؛ چرا که مانند شمعی است که در آتش ذوب می‌شود و خطرش در کمین است تا زمانی که زبانش در کار است.

برداشت: کسی را پیدا کن که در دلش محبت و غم عزیزان را نداشته باشد؟ اکنون هزار گل لاله در این باغ سرسبز و زیبا شکفته است.

برداشت: دل ما مانند آیینه‌ای است که پاک و بی‌غبار نیست. نه چندان که از این دنیای خاکی چیزهایی بر آن نشسته و تیرگی‌هایی به وجود آورده باشد.

برداشت: دوران جوانی گذشت و ما هنوز در حال غفلت هستیم، حالا که بهار فرا رسیده، خواب سنگین ما همچنان ادامه دارد.

برداشت: ببین جان کجا و به چه دلخوشی سپرده شده است؟ از طوطی‌های شیرین‌گو، نشانه‌ای از هما و خوشی نیست.

برداشت: در این بیت، شاعر به این نکته اشاره دارد که بحث نادرست و کج و معوج نمی‌تواند از طبیعت و حقیقت فاصله بگیرد. مانند اینکه تیر از کمان رها شود و در هدفی درست و مناسب برخورد کند. به عبارت دیگر، اگر ما از راه راست و درست منحرف شویم، نمی‌توانیم به نتیجه‌ی صحیحی برسیم.

برداشت: زبان و بیان ما امروز همچون شعله‌ای است که در این خانواده وجود دارد و به زیبایی می‌درخشد.