غزل شمارهٔ ۱۸۵۶

برداشت: زمانی که دندان‌ها دیگر وجود ندارند و زیبایی ظاهری دیگر توسط کلمات و جملات بیان نمی‌شود، هنوز هم همان حس و حال گذشته باقی است. هرچند مهره‌ها و وسایل بازی کنار رفته‌اند، اما روح و essence آن بازی هنوز در دل باقی مانده است.

برداشت: روز قیامت و شب جدایی به پایان رسید و این مسیر که مانند زلفی طولانی است، همچنان پابرجا و وجود دارد.

برداشت: تلاش برای ایجاد سلسله‌ای از افکار یا احساسات جنون‌آمیز، به رغم نقش مهمی که می‌تواند داشته باشد، نتیجه‌ای نخواهد داشت. بهتر است به همان چیزی که به سرنوشت و زندگی ما مرتبط است، پرداخته شود.

برداشت: اگرچه بارها همچون ماه، زندگی‌ام آسیب ببیند، در نهایت محبت و توجه به خورشید، همیشه برقرار است و اهمیت دارد.

برداشت: عشق واقعی اگرچه دلم را سوزانده، اما دلبستگی به عشق‌های دنیوی همچنان جای خودش را دارد.

برداشت: خورشید در ابر پنهان نمی‌شود و چهره تو را به روشنی نگاه می‌کند؛ این دیدار همانند آتش سوزان و پرحرارت است.

برداشت: هرچند زیبایی از ظلم و ستم گله دارد و در عین حال برای معشوق خود دلیلی بر بازگشت ندارد، اما در این حال، رفتار و شیوه‌ی او همچنان درخور تحسین و توجه است.

برداشت: زمین به خاطر ریا و خودنمایی آلوده شده است و تنها خرقه‌های نماز، پاکی واقعی را نمایان می‌کنند.

برداشت: صائب می‌گوید حتی اگر در شرایطی باشد که من دستم خالی و بی‌کار است، اما با زلف یار می‌توانم دراز کنم و از زیبایی‌اش بهره‌برداری کنم. به عبارت دیگر، او می‌خواهد بگوید که عشق و زیبایی محبوبش به او انگیزه و فرصت می‌دهد تا به دنبال آن باشد، حتی اگر امکاناتش محدود باشد.