غزل شمارهٔ ۱۸۵۳

برداشت: درد و رنجی که به دل ما وارد شد، مانند آبی است که در بهار بر روی گیاهان می‌ریزد، ولی این درد مانند زخم عمیقی باقی مانده است.

برداشت: هر که در زمان مناسب سخن نگوید، همچون صدفی است که بسته باقی مانده و نمی‌تواند از زیبایی‌های خود بهره‌مند شود؛ مانند باران بهاری که حتی اگر بیفتد، احتمالاً تنها در کنار زمین ریخته می‌شود و به کسی نفعی نمی‌رساند.

برداشت: عاشق به درد و رنج من توجهی ندارد. من در این دنیا از مکان خود بلند شدم و حالت غم و اندوه من مانند اشک از جانب من سرازیر شد.

برداشت: هر جا که صدای ما به گوش رسید، جایی پر از نشاط و شور شد و مانند آب شفاف نغمه‌ام به راه افتاد و از زلف‌های سیاه میریخت.

برداشت: شور و شوق ثواب در دل باعث شد که امروز برای جبران درد و زخم‌های دل خود، ذخیره‌هایی برای فردا فراهم کند.

برداشت: وقتی به مقام و نزدیکی محبوب فکر می‌کنم، حسادت و ناراحتی در دلم به وجود می‌آید و این حرفهای تلخ مثل زهر از دلم به زبانم می‌ریزد.

برداشت: آن کسی که در مسیر ما دشنه را به زمین انداخت، در راه یک برق سریع، خارهایی را scattered کرد.

برداشت: با رها کردن دنیا و مشکلاتش، از غم روزگار رها شدم و مانند درختی که میوه‌اش را می‌ریزد، آرامش پیدا کردم.

برداشت: آرایشگر، مانند هنرمندی است که با قلمی پُر از جوهر، زیبایی‌های دنیا را به تصویر می‌کشد. هر چیزی که از این قلم ب‍رمی‌خیزد، نشانه‌ای از هنر و خلاقیت اوست.