غزل شمارهٔ ۱۸۵۲

برداشت: چهره زیبا و گلگون من را در سایه‌ای پنهان کرد و مثل آفتاب که از میان ابرها می‌تابد، سرنوشت مرا تحت تاثیر قرار داد و سوخت.

برداشت: در این بیت، شاعر به تضاد بین پروانه و شمع اشاره می‌کند. پروانه به خاطر نور فانوس نمی‌سوزد، اما شمع باعث شده است که شاعر به خاطر زیبایی و جذابیت معشوقش دچار شرم و حجاب شود. به نوعی، زیبایی معشوق برای شاعر به منزله‌ی آتش و سوزش است که او را تحت تأثیر قرار داده و در عین حال عزت نفس او را هم تحت الشعاع قرار داده است.

برداشت: چشمانم پر از اشک است و این اشک‌ها مانند خاکستری در آتش می‌سوزند. من به قدری از خواب و خیال رنج کشیده‌ام که در پرده‌های چشمانم این سوختگی و درد نمایان است.

برداشت: رنگ سبز خطی که به خاطر چهره آتشین او دچار زردی شده، شبیه به علف‌های نازکی است که زیر تابش شدید آفتاب پژمرده و سوخته‌اند.

برداشت: هرچند که ما از این دردها ناتوانیم، اما احتیاط کن از اشک های ما، زیرا این اشک‌ها همانند آتشی است که بر دل می‌سوزاند.

برداشت: آب رنج و اندوهی که در دلم احساس می‌کنم، باعث شده که آهی آتشین از دل برآورم. این حرارت و شدّت احساس، موجب شده که گل‌های لطیف و خوشبو هم بر اثر آتش عشق بسوزند.

برداشت: زمانی که زلف های معشوق، عشق را به تاریکی می کشد، از دور و بر تماشای او، نفس در این مسیر پیچیده و پرتحول به شدت سوخته می شود.

برداشت: من از نوشیدن می سرخ رنگ بهاری هیچ بهره‌ای نبردم، زیرا همانند لاله‌ای که در پیاله است، این شراب مرا سوزانده است.

برداشت: خواب سنگینی بر تو سایه افکنده است، وگرنه ناله‌های من در چشمان نرم و لطیف تو که بی‌درد است، مانند شعله‌ای سوزان خواهد بود.

برداشت: صائب با لطفش مایه آرامش من شده و اگر لباس من که از کتان است در نور ماه سوخته، باز هم غم و اندوهی ندارم.