غزل شمارهٔ ۱۸۵۱

برداشت: با موهای پیچیده و زیبا، دل نادیدۀ خود را شاد کرد، و از دانه‌ای که مرغ ما به دام می‌افکند، دام‌هایی درست کرد.

برداشت: خورشید در مدت دو هفته ماه را به کمال می‌رساند، اما من با یک نگاه از تو، تمام زیبایی‌ام را کامل کردم.

برداشت: هرچند ممکن است بی‌ادبی باشد، اما نمی‌توان به خاطر درخواست دیگری از آن لب، به سلام پاسخ نداد.

برداشت: در آینده، سروی که در دلش آرزوی محبت و نزدیک شدن به ما را دارد، به یاد آن گردن‌بند زیبا که به شکل طوق بر گردن کاسه‌نوازان ساخته شده، خواهد افتاد.

برداشت: بلبلان با قهر و ناراحتی در باغی که در آن شاخساری همیشه آب و طراوت دارد، چه کار می‌توانند بکنند؟ درختی که گل آن به طور مداوم سلامت و زندگی را حفظ کرده است.

برداشت: آیا چهره تو همانند آینه است که مانند آب خضر، زنده و شفاف باشد؟ زیرا از موم سبز، پرنده‌ای خوش‌صدا و شیرین‌گو ساخته شده است.

برداشت: هر کسی که در زندگی‌اش به چیزهای سطحی و زودگذر اکتفا کند، به راحتی می‌تواند با یک لحظه غفلت یا یک خواسته بی‌ارزش، چیزهای بسیار باارزش و عمیق را از دست بدهد.

برداشت: بی‌نتیجه بودن آرزوها باعث می‌شود که حتی از یک کودک هم آموزه‌های نادرستی به دست آید و در نهایت به محصولاتی ناپخته و نارس برسد.

برداشت: دل صائب به خاطر وضعیت‌های مکرر و تلخ به رنگ سیاه درآمد، مانند لاله‌ای که غافل از وضعیت خود، همیشه در حال لذت و شادی است.