غزل شمارهٔ ۱۸۴۹

برداشت: دل من از گریه‌های شاد و مستانه هم آرام نگرفت و فریاد می‌زنم که آینه شکسته شده و هیچ درخشش و زیبایی پیدا نکرد.

برداشت: از دل شکایتم چیزی به زبان نمی‌آید و آرامش من مانند آتش سوزان است که در دل دارم، اما هیچ تاثیری بر بیرون ندارد.

برداشت: کجا ممکن است که یک موجود غریبه با دیگران راحت و صمیمی شود؟ موجودی که حتی از یک سلام از طرف آشنا هم دوری می‌کند.

برداشت: از چشمم، جمعی از افراد بی‌چشم (کور) به نگاه من توجهی نداشتند و دلخوشی من نزد تو، همچون افرادی که به رنگ دنیای کوران دراختیار ندارند، نبود.

برداشت: کسی که در زندگی‌اش فقط بدبختی و ناامیدی نصیبش شده، آن فرد هرگز نتوانسته از ما یاد بگیرد و راه دیوانگی را دنبال کند.

برداشت: آیا ممکن است فرمان او مانند آب به باد برود؟ همانطور که انسانی سبک‌بار، هوا را زیر پا نمی‌گذارد.

برداشت: کافی است که تیر تو سایه‌ام را گرفته و استخوانم را به درد آورده است. اگر پر و بال من را هم بگیری، باز هم نمی‌توانم از تو فرار کنم.

برداشت: کجا می‌توان به خواسته‌های خود رسید، اما ما که دست‌مان کوتاه است، نتوانستیم به دامن دعا و نیایش دست بزنیم.