غزل شمارهٔ ۱۸۴۸

برداشت: بهار زیبایی و تازگی به جهان بخشیده است و شکوفه‌های روی زمین درخشش ویژه‌ای پیدا کرده‌اند و همچون نقره‌ای درخشان جلوه‌گر شده‌اند.

برداشت: جان‌سوختگان در انتظار روزی هستند که زخم لاله‌های سرخ به رنگ دلدادگی و عشق در جام و یا دلشان نمایان شود.

برداشت: بلبل فقط برای دو روز از سر شوق غنچه مست و شاداب بود و این هیچ در مقایسه با آن نیست که او به خاطر نیازش، دوباره از کیسه زر وام گرفته است.

برداشت: جیبم خالی است و دور و برم پر از فرار است از شرم. هرچند که هاله‌ای که بر ماه افتاده همه چیز را پوشانده است.

برداشت: عشق را نمی‌توان به اسارت درآورد و هیچ کس نمی‌تواند محیط را تحت کنترل خود درآورد.

برداشت: چرا حال کسانی را که در غربت هستند خوب نمی‌کنی؟ تو که صبحی تازه و پرنور داشتی اما الان شب بر چهره‌ات سایه افکنده است.

برداشت: سماوات پست و پایین نمی‌تواند مانع از رسیدن به نعمت‌ها و برکات شود، چرا که قسمت و سرنوشت مانند دانه‌ای در صدف، از آب و بدبختی‌ها در محیطی مناسب به گوهری ارزشمند تبدیل می‌شود.

برداشت: آه و افسوس که اشک‌های شادی نمی‌توانند طعم خوشی‌ای را که قاصد از پیامی آورده، از بین ببرند!

برداشت: دوست عزیز، هرگز نباید ناامید شوی و قلمت را بشکنی، چون سخنان تو باعث رونق و شکوفایی کلام شده‌اند.