غزل شمارهٔ ۱۸۴۷

برداشت: خطی که با هنر و زیبایی نوشته شده، به گونه‌ای است که تسلط بر آن از دست خالقش خارج شده است. این خط زیبا و دلنشین توانسته است به قلب‌ها و افکار دیگران نفوذ کند و آن‌ها را تحت تأثیر قرار دهد.

برداشت: زیبایی‌ای که از پشت پرده بیرون آمد، باعث شد تا همه جهان زیر سایه و جلال آن جمال قرار گیرد.

برداشت: مرغ زیرک به دام و دانه اهمیت نمی‌دهد، زیرا دل ما را نمی‌توان با زلف و زیبایی فریب داد.

برداشت: تعجب می‌کنم که آتش جهنم دور من بچرخد در حالی که خودم در درونم آتش دارم و این آتش ناشی از بی‌عملی و ناتوانی‌ام است.

برداشت: هر کسی که به زیبایی چهره او نگاه کرد و از آن لذت برد، مثل کسی است که در کتابی مقدس نظری می‌اندازد و دلش را به آن می‌سپارد. دو چشمی که به تماشای او مشغول است، تمام توجه و احساساتش را به او واگذار کرده است.

برداشت: یک پیاله به من بدهید تا به دنیای دیگری بروم، زیرا این جهان تکراری برایم خسته‌کننده شده است.

برداشت: پرنده‌ای همچون هما، با حالتی باز و لطیف، به قدری از درد و سوزش رنج می‌برد که حتی نمی‌تواند سایه‌اش را زیر بال‌هایش نگه دارد.

برداشت: غزل در این سطح هرگز وجود نداشت؛ هیچ وقت صدای عشق در زمانه من به این اندازه رشد نکرده بود.