غزل شمارهٔ ۱۸۴۶

برداشت: از چهره گرم و درخشان تو، خورشید حشر نور بیشتری یافته و قیامت از لب‌های شیرین و کوچک تو شور و انرژی گرفته است.

برداشت: وقتی کلیم، نقاب شرم را از چهره آتشینش برداشت، دستش را به صورت شمع طور (کوه طور) گذاشت.

برداشت: دو صبح با هم در آغوش هم قرار گرفتند و گلوی شیشه‌ای را مانند ساعدی از جنس بلور در دست گرفتند.

برداشت: دل شکسته من به قدری مرا زمین زد که اثر پاهایم به اندازه رد پای یک مور کوچکتر از آنچه بود، شد.

برداشت: دل تنگ من از تاریکی آشیانه خفاش ناخرسندتر است، اما چهره تو چشمانم را به نور و روشنی پر کرده است.

برداشت: دل من که بسیار برایم ارزشمند بود، نتوانست در برابر زیبایی و جذابیت کمان ابروی او مقاومت کند و به راحتی آن را از من گرفت.

برداشت: زمانی که انسان‌ها از نان سیر و سیراب شوند، نمی‌توانند دست به کار بزنند مگر اینکه خمیر خلاقیت و ابتکار را از دنیای پر از زحمت و سختی بکشند. در واقع، تنها زمانی که با چالش‌ها و مشقت‌ها روبرو می‌شوند، می‌توانند به کار و کوشش بپردازند.

برداشت: از قلم من همچون جواهراتی روشن بیرون می‌آید، مانند اینکه طوفان ناگهانی از دل آتشکده‌ای زبانه می‌کشد.