غزل شمارهٔ ۱۸۴۴

برداشت: صبحگاه که نسیم ملایمی از پرده شب کنار رفت، دو دست صبح با آفتاب را بر چهره خود بالا برد.

برداشت: به برکت زیبایی تو، جهان به قدری سیراب و پر برکت شده که حتی می‌توان از گل کاغذی نیز عطر و رایحه گلاب را گرفت.

برداشت: از عشق چنان آماده آتش‌سوزی شده‌ام که دامنم در نور ماه تابان، شعله‌ور شده است.

برداشت: امید خاکساران به مانند هزاران شدن، از بوسه‌ای است که لب بام از نور خورشید دریافت کرد.

برداشت: هر کسی که برای خود قرار و رسمی گذاشت، مانند لاله‌ای که سرش را به سوی زمین خم می‌کند، دل خود را به شراب سپرد.

برداشت: دل تیره و پر از غم من، به ناگاه تحت تاثیر رحمت الهی قرار گرفت، مانند سیل که آب دریا را در زمان آشفتگی و طغیانی برمی‌دارد.

برداشت: آیا فقط با اشک پشیمانی می‌توانیم چهره‌ای که از مستی رنگ گرفته، دوباره به سفیدی برگردانیم؟

برداشت: من چرا باید از استقامت و استحکام خود ناامید باشم؟ وقتی که سنگ هم توانسته است از تابش خورشید، باده‌ای همچون لعاب را دریافت کند.

برداشت: در بهشت، نعمتی به مانند غذایی سوخته وجود دارد که از درد و غم دل برمی‌خیزد.

برداشت: به زودی به خوشبختی بیدار نمی‌رسی، افسوس که چشم‌هایت به خواب و غفلت آلوده شده‌اند.

برداشت: از انصاف عشق هیچ نارضایتی ندارم، صائب، حتی اگر تمام دارایی‌ام را از دست داده باشم.