غزل شمارهٔ ۱۸۴۳

برداشت: اگرچه ابر ممکن است جلوی نور آفتاب را بگیرد، اما نمی‌توان دل بیدار را به راحتی خواب کرد.

برداشت: تشنه‌ایی که به دنبال آب واقعی است، به آب خیالی و کاذب توجه نخواهد کرد. این تشنگی شدید، او را به سراب نمی‌کشاند و به حقیقت نیازش فکر می‌کند.

برداشت: عشق و یاد تو همچنان در دل من باقی است و نمی‌توانم آن را از خود دور کنم، مثل اینکه نمی‌توان از کباب، نمک را جدا کرد.

برداشت: وضعیت بدتری از این وجود ندارد که حتی جغد هم از این خانه ویران دل‌زده شده است.

برداشت: به خاطر اینکه عطر و بوی تو در ذهن من کاملاً جا گرفته است، بلبلان برای پرواز و پرگشایی خود از گل‌بو بهره می‌برند.

برداشت: آیا چهره‌ی تو زمانش فرا رسیده است که خطی نزدیک به آن وجود دارد؟ که خون من را به مانند رنگ مشک ناب درآورده است.

برداشت: کدام ساعت سنگین باعث شد که چشمان بخت من در این دوران پر آشفتگی خوابشان ببرد؟

برداشت: خواب غفلت از دل سنگ، برای تو گران‌تر از هر چیزی است؛ و اگر این خواب را کنار بگذاری، گوهر تو به اندازه‌ای از خورشید نور و زیبایی خواهد گرفت.

برداشت: هیچ‌کس دل مرا با یک جرعه محبت آرامش نداد، هرچند که زمین زیر نور خورشید درخشید.

برداشت: غفلت به جایی رسیده که حتی نور آفتاب قیامت، نتوانسته مرا از خواب بیدار کند.

برداشت: کسی که در زمان سوار شدن، پایش را بر روی رکاب گذاشت، به زیبایی و درخشش چهره محبوبش نگریست و ماه نو را مشاهده کرد.

برداشت: از عشق، مشکلات و کارهای دنیا حل و فصل می‌شود. خوش به حال کسی که به آن بزرگوار پناه ببرد.