غزل شمارهٔ ۱۸۴۲

برداشت: غرور زیبایی و خوش‌قد و قامتی که به خاطر خط و نقش چهره محبوب من است، هیچ‌گاه از بین نرفت. حتی با وجود این که پاییز با شدت بر این باغ حمله‌ور شد، زیبایی بهار همچنان حفظ شده است.

برداشت: اگرچه نسیم نومیدی هیاهو به پا کرده و مانند قیامت به نظر می‌رسد، اما امید من هرگز از مسیر انتظارش حرکت نکرده است.

برداشت: از خون فاخته، دیوار باغ به لرزه درآمد و آن سرو استوار از جایش حرکت نکرد.

برداشت: با هجوم خزانی، رنگ و زیبایی زندگی از دست می‌رود، ولی گلی که در مسیر باد بهاری قرار دارد، از بین نمی‌رود.

برداشت: دیدار و وصالی که بدون حجاب و پرده باشد، بسیار دلپذیر است. بوی خوش پیرهن کسی باعث می‌شود که از چشمان ما غبار و کدورت‌ها زدوده شود و همه چیز روشن و واضح گردد.

برداشت: انسان‌ها در برابر سرنوشت و ناپایداری زندگی با زحمت و کمبود، جان خود را از دست می‌دهند، اما هیچ‌کس بدون اختیار خود به زیر تیغ و مرگ نمی‌رود.

برداشت: به زیبایی‌های ظاهری بی توجه باش، زیرا هیچ کشتی‌ای نتوانسته است از این دریا به ساحل برسد.

برداشت: کدام گل در باغ رشد کرده است که بالاخره از سرما و سوز پاییز نجات نیافته و به سرنوشت می‌پردازد؟

برداشت: به پایان زندگی نزدیک شده‌ای، پس اجازه بده که از اشتباهات خود دست بکشی. در این مسیر، هیچ‌کس به خوبی به دست نیامده و به دنبال راهی صحیح نبوده است.

برداشت: با وجود اینکه باد خزان، باغ را از ما دور کرد، اما بوی خوش نوبهار از آنجا نرفته است.

برداشت: به مدت یک یا دو هفته، زیبایی و اعتبار کسی به زودی از بین می‌رود. خوشا به حال کسی که به دنبال حفظ اعتبار نبوده و به آن وابسته است.

برداشت: کسی که مانند تو به یاد یارش نیست، در روزهای پرمشغله و پریشان، زمانش را گذرانده است.