غزل شمارهٔ ۱۸۴۱

برداشت: امشب به خاطر جدایی تو، دل من آرامش ندارد. ستاره‌ها ناپدید شده‌اند و چشم من مانند خواب به آرامش نمی‌رسد.

برداشت: چطور می‌توانم بدون لبان او خوشحال باشم؟ چرا که جدایی از او مانند تلخی گل است که هیچ‌وقت از گلاب فاصله نمی‌گیرد.

برداشت: همواره در عمق وجودم از او گلایه‌مند بودم و این واقعیت که نمی‌توانستم از این ویرانه فرار کنم، مانند دودی از کباب به بیرون نرفت.

برداشت: ستاره‌ای که در این دنیای خاکی به اوج رسید، آیا توانست از این دنیا برود؟ او مانند شعله‌ای بود که با هزار اضطراب از جهان نرفت.

برداشت: کیست که در سر خود جایگاه باد غرور را دارد؟ چگونه کسی می‌تواند با دستانی خالی از این دریا، مانند حبابی به این دنیا پا بگذارد؟

برداشت: من در اوج خطر و اضطراب به سرعت از کوه پایین می‌آیم، اما حتی این سرعت نتوانسته است مرا به دریا برساند.

برداشت: گریه ما موجب خجالت ما خواهد شد، چه ظلم‌های فراوانی که از آتش بر این کباب نرفته است.

برداشت: چقدر از وعده‌های بی‌اساس او رنج می‌برم، اما خوشا به حال کسی که جذب زیبایی‌های فریبنده نشده و به دنبال آن‌ها نرفته است.

برداشت: من از مشرب صائب خوشم که برای نوشیدن شراب، به سیر و گشت‌های خرابات بی‌کتاب نمی‌رود.