غزل شمارهٔ ۱۸۴۰

برداشت: غبار خط تو از دل من پاک نشد و هیچ دردی برطرف نکرد. خط غبار همواره به یادآوری و بازگویی از کتاب عشق و احساسات ادامه دارد.

برداشت: نمی‌توان درد دل را با خنده پنهان کرد، چون حتی با وجود زیبایی و شادی، تلخی همچنان در زیر پوست زندگی باقی می‌ماند.

برداشت: ستاره‌ای که سوخته، دیگر نمی‌توان آن را درمان کرد و درد سیاهی که از گل لاله می‌آید، به هیچ‌چیز بهبود نمی‌یابد.

برداشت: به دلیل این که ناگهانی و به طور غیرمنتظره در گوشه‌ای ظاهر شد، حباب بر اثر ضربه‌های موج دچار شکست و تلاطم نشد.

برداشت: کسی از درد و سوز دل ما خبر ندارد، و حتی بخار و دود این کباب هم از خرابی این جا بیرون نمی‌رود.

برداشت: تا وقتی که مروارید قرضی از دامن خود نریزد، غبار تاریکی از چهره ابرها برطرف نخواهد شد.

برداشت: یک نفر به خاطر بی‌قراری ناشی از وصالم، به اندازه هزاران نفر احساس نمی‌کند و آرامش او تحت تاثیر طوفان‌ها و موج‌های دریا قرار نمی‌گیرد.

برداشت: نگاه به قطره و دریا یکسان است؛ نسبت من با دریا مانند نسبت یک دانه شن است و تشنگی من هیچگاه به وسیله هیچ آبی برطرف نمی‌شود.

برداشت: هیچ‌کس نمی‌تواند به زندگی پایدار و ماندگار دست یابد، اگر مثل حبابی در سطح پیمانه بر روی آب بماند و به عمق نرود.

برداشت: با وجود اینکه درهای موفقیت به روی تو باز شده است، اما صائب، گدای دل ما هرگز از درون به هیچ در دیگری نرسید.