غزل شمارهٔ ۱۸۳۹

برداشت: اگر تو بخواهی از جلوی چشمانم بروی، چطور می‌توانی از دل من که به تو دل بسته است، دور شوی؟

برداشت: ای ماه نو، چرا به نوری که فقط قرضی و موقتی است می نازی؟ چرا که این نور در مدت کوتاهی از بین خواهد رفت و به زودی محو می‌شود.

برداشت: در میان مسجد و میخانه تفاوتی وجود ندارد، اگر با دل و حضور واقعی به نماز می‌روی.

برداشت: عمر تو در تلاش برای پیدا کردن راه حل گذشته است، حالا چه زمانی می‌خواهی به دنبال سازنده چاره بروی؟

برداشت: اگر با زلف‌های یار که هزاران پیچ و خم دارد، نتوانستی کنار بیایی، چگونه می‌خواهی در این مسیر پرپیچ و خم و طولانی قدم برداری؟

برداشت: اگر از زیبایی و خوبی پایان زندگی پس از مرگ آگاهی داشته باشی، به استقبال روح پاک و پرافتخار خود خواهی رفت.

برداشت: تو به سادگی و بی‌خبری مانند کودکان شده‌ای و به خاطر عشق، به مسیر فریب و جادو می‌روی.

برداشت: زمان عمر به پایان رسیده است، تا کی صائب باید همچنان به دنبال خواسته‌های بی‌پایان خود بگردد؟