غزل شمارهٔ ۱۸۳۸

برداشت: آه از اینکه وجود من مانند یک ورق شمارش شده است و زندگی من همچون قلمی در خطاطی از میان رفته است.

برداشت: با درد و رنج فراوان، چند صفحه از زندگی‌ام را سیاه کردم، مانند لاله‌ای که در دنیای تاریک و ناامیدانه‌ای به سر می‌برد.

برداشت: غنچه امید من هنوز باز نشده است و درختان گلشن من به‌واسطه‌ی باد بهاری از بین رفته‌اند.

برداشت: زمین پاک و نیکویی مرا مورد محبت قرار داده است، هرچند که یوسف من (شخص عزیزم) از وطن به ذلت و بی‌آبروئی رفته است.

برداشت: نمی‌توانم مانند سون از این لباس قدیمی جدا شوم. تمام عمرم صرف تلاش و زحمت برای وصله‌پینه کردن زندگی‌ام شده است.

برداشت: اگر چه شرایط به خوبی پیش نرفت، اما من خوشحالم که زندگی‌ام به خوبی سپری شد و به لذت‌های واقعی نزدیک شد.

برداشت: قلم را از دست بگذار، چون در روز قیامت نخواهی توانست با نی (چوبی که بر سوارکاران می‌زنند) از آتش عبور کنی.

برداشت: آرامش و سکون برای صائب ممکن نیست، چرا که زندگی‌اش به بی‌قراری و ناآرامی وابسته است.