غزل شمارهٔ ۱۸۳۷

برداشت: از چشمم دور شد و آرامش از دل صبورم رفت. درد در دل من مانند سوزنی فرورفت و کسی که مایه نجات و شفا بود، از کنارم رفت.

برداشت: از درد سینه‌ام، تاریکی بر من سایه افکنده و در آتش غم می‌سوزم چون تصویر خیمه لیلی از روی زمین محو شده است.

برداشت: از محیط و شرایط سخت و دشوار خود فاصله بگیر، چرا که در اینجا تنها درباره یک مسئله کوچک و بی‌اهمیت صحبت می‌شود.

برداشت: گلِّی از دام فریب موهای او نچین، زیرا در بین بال‌های پخش شده، او به سمت پرنده‌ای افسانه‌ای (عنقا) پرواز کرده است.

برداشت: به خودت فرصت بده تا آزادانه زندگی کنی، زیرا زندگی کردن به شکل محدود و مقید، هرچند ممکن است ثمراتی داشته باشد، اما نمی‌تواند تجربه‌ای کامل و رضایت‌بخش را برایت به ارمغان بیاورد.

برداشت: در زمانی که دست‌ها قطع شد، ادعاکنندگان در مورد شجاعت و غیرت چه بر سر زلیخا آوردند.

برداشت: مراقب باش که از خنده‌های بی‌مورد و سطحی در جمع، ممکن است در نهایت آبروی تو یا دیگران آسیب ببیند.

برداشت: من به مقام بی‌عیبی او شگفت‌زده‌ام و گمان می‌کنم که در بزم او حتی رنگ شراب هم نمی‌تواند از ظرف مینا خارج شود.

برداشت: آیا از الطاف بی‌پایان خداوند بهره‌مند شده‌ای که صدای تو باعث می‌شود هر کس آن را بشنود، تحت تأثیر قرار گیرد و جایش را ترک کند؟