غزل شمارهٔ ۱۸۳۶

برداشت: خود را از دید دیگران پنهان کن تا بتوانی دیگران را بهتر ببینی. از تعلقات دنیایی خود دست بکش تا بتوانی به ارزش‌های واقعی دست پیدا کنی.

برداشت: اگر چشمانت به نور ستاره خیره باشد، چه انتظاری داری که بتوانی حقیقت را از تابش آفتاب بشناسی؟

برداشت: از مسیر عشق دل را جسته‌جو نکن، چون به وسیله این راه می‌توانی به وصال معشوق دست پیدا کنی.

برداشت: اگر در سختی و مشکلات مانند یک شمع صبر و تحمل داشته باشی، می‌توانی از اشک و آه‌هایت بهره‌برداری کنی و به آرامش برسی.

برداشت: هر چیزی که از تو دور شده و گم گشته، ای Dark درون، با روشنی و صدای آوای صبحگاه می‌توانی دوباره به دست آوری.

برداشت: اینطور که تو در دام خواب و خیال گرفتار شده‌ای، از نعمت‌های صبح تا چه حد می‌توانی بهره‌مند شوی؟

برداشت: از دوستان زبانی نداشته باش، زیرا چشم وفا مانند برگ بید، به سختی قابل دسترسی است.

برداشت: در این باغ وجود، مانند لاله‌ای زیبا، پیدا نمی‌شود که نانی سوخته باشد و بدون جگر برای کسی وجود داشته باشد.

برداشت: برای رسیدن به نتیجه و ثمره‌ای خوب، باید از خود و موانع عبور کنی و به رشد و شکوفایی برسید. برای اینکه بتوانی به هدف‌های خود برسی، باید از چیزهای کم‌ارزش دل بکنی و تمام انرژی‌ات را صرف کشت و کار مثبت کنی.

برداشت: ای خاکی و humble باش و از دنیا و زرق و برق آن دوری کن، زیرا از همین مسیر می‌توانی به عظمت و مقام بلند دست یابی.

برداشت: از دایره انتخاب خود خارج نشو، زیرا از این سفر می‌توانی بهره‌مند شوی و خوشبختی هر دو جهان را به دست آوری.

برداشت: همان‌طور که زمان سپری می‌شود، در انتظار موقعیت‌های مناسب باش؛ زیرا ممکن است به‌زودی پیوندی ناب را مانند آتش یافت کنی.

برداشت: اگر دل همچون طوطی به زهر ناکامی دچار شود، دیگر امیدی به رسیدن به شیرینی وصالت نخواهد بود.

برداشت: چشم‌هایت را ببند و مانند یعقوب، از دنیا فاصله بگیر. فقط در این صورت می‌توانی از آنچه که گم کرده‌ای، خبری پیدا کنی.