غزل شمارهٔ ۱۸۳۵

برداشت: زخم زبان و تندی حرف‌ها باعث شد که من به زیبایی‌ها و بلندی‌های شعری و فکری دست پیدا کنم. از تلخی‌های زندگی و تجربه‌های سخت، شیرینی و لذت واقعی را شناختم.

برداشت: صبح، نفس من در سینه‌ام به گفت‌وگو مشغول بود و مانند اینکه نور خورشید از دوشم بلند شد.

برداشت: از عشق آتشی در وجودم شعله‌ور شد که حتی آسمان هم به خاطر داغی من نتوانست بلندتر شود.

برداشت: من در این باغ مانند قمری هستم که به دلیل تنگی آغوشم، قامت سروی بلند شده است.

برداشت: خود را به شیشه آسمان می‌زند، به‌گونه‌ای که گرما و جوش من باعث بلند شدن خشت از زمین شده است.

برداشت: مرا از دید بندگان خود دور نکن، چرا که گردونه آسمان به گوش من دشواری‌ها و ارتفاعاتی را نشان داده است.

برداشت: چشم من از خواب کسانی که بی‌خبرند بیدار شد و عقل من از حالت مستی دیگران هوشیارتر شد.

برداشت: همان‌طور که نسیم صبح می‌تواند هزاران مشکل و دغدغه را برطرف کند، در دمی که من از سکوت خود حرفی زدم، دل و احساساتم آزاد و باز شدند.

برداشت: زمانی که درک و آگاهی من نسبت به خودم کم بود، بی‌خبری‌ام به نوعی سبب شد که هوش و فهمم افزایش یابد.

برداشت: یکی از هزاران از بند رهایی یافت و عشق نهان من در پی‌جویی آتش بر تن خس، به بلندی دست یافت.

برداشت: هرجا که گرد و غباری برمی‌خیزد، من به‌سوی آینه‌ای می‌روم که ذهنم را بالا می‌برد.