غزل شمارهٔ ۱۸۳۲

برداشت: بوی زلف تو باعث شده که باغ آنقدر معطر و خوشبو شود که حتی خاکش مثل مشک می‌ماند و حالت داغ و گرم لاله‌های خوشبو را گرفته است.

برداشت: به خاطر شرم و حیأی که از خطی که تو بر روی سبزه کشیده‌ای دارم، طوطی خوش‌زبان به مانند مغز پسته‌ای درون شکر پنهان شده است.

برداشت: عشق و شور و شوقی که در دل انسان‌هاست، چگونه کسی به آن توجه می‌کند؟ چرا که لب‌های تو، مانند پرده‌ای برای چشمه‌ی زلالی است که تشنگان را سیراب می‌کند.

برداشت: در باغی که درخت تو سایه‌سار شده، پرندگان خوش صدا دور گردن خود از حلقه‌ای از سروها می‌زنند و به آوازخوانی مشغولند.

برداشت: زمانی خوش به من نشان داد که زیبایی تو باعث شد تا نور آفتاب هم تحت تأثیر قرار بگیرد و به سمت تو جذب شود.

برداشت: از مردم دوری کن و آرامش لحظه‌ها را تجربه کن؛ زیرا بیرون از جمع، همچون قطره‌ای که از دریا جدا شده، می‌توانی زیبایی‌های دشت را ببینی.

برداشت: تیغی که از سنگ برون می‌آید، به سبب صبوری من دراز شده و آسمان ستمگر بر من سنگینی می‌کند.

برداشت: مرا به نام و عنوان فریب نده، چون در واقع زندگی‌ام در بی‌پولی و ناامیدی دچار مشکل شده است.

برداشت: به هر نیکی و روزی که می‌رسی، با آن کنار بیا و سازگار باش؛ زیرا کسی که با صبر و تلاش به آرامش و موفقیت دست یافته، به مقام بالایی همچون اسکندر می‌رسد.

برداشت: خامه صائب چه چیزی به سخنانش اضافه کرد که مانند قند در چشم طوطی‌ها مدام شیرین و خوشایند شد؟