غزل شمارهٔ ۱۸۳۱

برداشت: اکنون که موج های لاله از لابلای کوه عبور کرده است، بیا و نوشیدن می را آغاز کنیم، چرا که زمان نوشیدن پیاله فرارسیده است.

برداشت: چهره خیس و عرق کرده‌اش آن‌چنان از کنار شیشه دل من گذشت که مانند باران بر روی گل‌های لاله زار می‌افتد.

برداشت: به خاطر زیبایی‌ها و جذابیت تو، دیگر زیبایی‌ها در تنگی و محدودیت قرار گرفته‌اند، به‌طوری‌که زیبایی ماه هم در دور خود محدود شده و تحت تأثیر قرار گرفته است.

برداشت: در این فضای پر از درد و مشکل، دوران جوانی من با خاطرات تلخی شبیه به گل‌های سرخ و سودای شادابی سپری می‌شود.

برداشت: من فردی هستم که مانند ماه در عید، لحظه‌های شاد زندگی‌ام به سرعت می‌گذرد و فقط با یک پیاله شراب خوشی به پایان می‌رسد.

برداشت: می‌توان گفت که نوشیدنی‌ دنیوی، مانند یک روشنگر روحی، اثراتی عمیق و سریع دارد که می‌تواند انسان را از بسیاری از رنج‌ها و کمبودهای دوران طولانی به صلاح و بهبود برساند. این نشان‌دهنده‌ی تأثیر قوی و فوری آن بر روح و روان است.

برداشت: هرگز نتوانستم چیزی از دل خود بفهمم، حتی با این که مدت زیادی از زندگی‌ام را صرف درست کردن این یادداشت‌ها کردم.

برداشت: از تغییرات و نوسانات روح خود مطلع شدم، اگر نسیم ملایمی بر آن گردن‌بند خوشبو بگذرد.

برداشت: سختی‌ها و مشکلاتی که بر سر ما آمده، همچنان ادامه دارد و به نظر می‌رسد که بدبختی ما در دل زیبایی‌ها نیز تأثیر گذاشته است.

برداشت: از لاله‌های گداخته، من دیدم که صائب چه کسی را سوخته است. ای کاش بر این متن بگذرد و به آن توجه کند.