غزل شمارهٔ ۱۸۲۹

برداشت: از من نپرس که چطور زمان برای تو سپری شد، زیرا روزهای من با سرعتی شگفت‌آور به شب‌های دوری گذشت.

برداشت: در این باغ من، آن بلبل غمگینی هستم که فصل‌های بهار و پاییز، زیر بال من سپری شده است.

برداشت: مانند گلاب که دامنم را گرفت، گریه‌ای تلخ مانند گل، در نهایت عمرم که به آرامی سپری شد.

برداشت: اکنون که زمین در حیرت و سکوت فرو رفته، چه فایده دارد که آغوشم را باز کنم، وقتی که آن نهال (آرزو یا عشق) از زیر پاهایم عبور کرده است؟

برداشت: چراغی که در دل من خاموش شده بود دوباره روشن شد، زیرا یارم به خاطر حال و روز من به شدت متاثر و ناراحت شده است.

برداشت: هرچند که ساقی مانند خضر با دانش و حکمت است و شرابش همچون آب حیات شفا بخش می‌باشد، اما نمی‌توان از لب خشک و بی‌نوشیدنی مانند سفال، نوشیدنی دریافت کرد.

برداشت: غضب و خشم خود را بر من نریز، چرا که من نمی‌توانم از این لقمه حلال دست بکشم.

برداشت: تمام شگفتی‌هایی که از دیدن تو دارم و حسرتی که به دلم نشسته، با اینکه تمام زندگی‌ام صرف وصال تو شده است.

برداشت: در کوچه‌ی زندگی، بی‌وقفه با چرخش و پیچ و تاب‌ها مواجه شدم و عمرم به سرعت گذشت، همچون ناله‌ای که بی‌صداست.