غزل شمارهٔ ۱۸۲۸

برداشت: خیلی افسوس که زمان زیبایی و عشق یار سپری شد و دوران شکوفایی گل و تازگی بهار به پایان رسید.

برداشت: سیاهی آن خط به قدری دایره را تنگ کرده بود که حسن، مانند نسیمی ملایم از میان باغ بنفشه‌ها عبور کرد.

برداشت: او از تأثیر نگاه پرچشمان خود می‌ترسد، زیرا که خطی که بر چهره‌اش کشیده شده، ممکن است آتشین و خطرناک باشد.

برداشت: تو گفتۀ خوب می‌کنی و در حالی که در سفر هستی، روزها را سپری می‌کنی و زمان هم به همین ترتیب می‌گذرد.

برداشت: در عمق دریا، مرواریدهایی وجود دارند که در صدف‌ها پنهان شده‌اند. آیا قصه‌ای از آن‌ها در تاریخ بزرگ و مهم حکایت شده است؟

برداشت: در آتش من مانند گلی هستم که از برگ‌هایش جدا شده؛ خوشا به حال کسی که در شرایط زندگی‌اش، بهار و پاییز را یکسان و بدون تغییر تجربه کرده است.

برداشت: غم و اندوه من بیشتر از این نیست که از ویرانه‌های وجودم، آب به آرامی و با وقار عبور کرد.

برداشت: این بیت بیانگر این است که وجود یک سنگ قبر یا یادبود برای او هیچ فایده‌ای ندارد، زیرا او زندگی‌اش را در خواب و بی‌حوصلگی سپری کرده و عملاً هیچ دستاوردی نداشته است. از این رو، حتی اگر لوح مزارش با افتخار ساخته شود، برایش ارزشی ندارد چون عمرش به بطالت گذشته است.

برداشت: از روزگار جوانی چه چیزی می‌خواهی بدانی؟ مانند برقی سریع گذشت و مانند ابری که در بهار می‌گذرد، ناپدید شد.

برداشت: در این بیت به مقام و عظمت کسی اشاره شده است که مانند تو، صائب، از اعتبار و احترام برخوردار نیست. مرتبه بلند و جایگاه او به قدری بالا است که هیچ‌کس نمی‌تواند به آن نزدیک شود و تنها او در آن مقام قرار دارد.