غزل شمارهٔ ۱۸۲۷

برداشت: من که در آتش عشق سوخته‌ام، بهشت و دوزخ برایم چه اهمیتی دارند؟ من که مست و بی‌خود شده‌ام، مکان‌های مقدس مانند کعبه و کنشت برایم بی‌معناست.

برداشت: نخستین بار که مرد سالخورده‌ی میخانه، با قلمش سرنوشت ما را روی لبه‌ی جام نوشت، روزی خاصی برای ما رقم زد.

برداشت: آیا آب شور می‌تواند مرا فریب دهد و به سمت خود بکشد؟ در حالی که من عادت کرده‌ام به آب تلخ و گوارا در عبادتگاه خود.

برداشت: این بیت به معنای این است که کسی به واسطه‌ی تجربه و دانش خود، به راحتی می‌تواند عیب‌ها و نقاط ضعف را شناسایی کند. در ادامه، از آن به عنوان شکایت از وضعیت خود یاد می‌کند و می‌گوید که حتی توبه‌نامه‌اش را هم با خطی نامنظم و شکسته نوشته که نشان‌دهنده‌ی مشکلات و نواقص زندگی‌اش است.

برداشت: اگر پیاله به دست ما بیفتد، هزاران بوسه می‌توانیم از آن نوشیدنی لذت ببریم.

برداشت: من که عاشق آن چاک در سینه‌ام، کجا می‌توانم دل را از زیبایی‌های بهشت باز کنم؟