غزل شمارهٔ ۱۸۲۶

برداشت: دل من را آن معشوقه به دست خود گرفت و رها کرد، چون رفتار دلپذیری نداشت، پس چرا ابتدا آن را گرفت و سپس رها کرد؟

برداشت: از دریا بپرسید که ما چه تجربه‌های پرحادثه‌ای داشته‌ایم، چرا که بارها سر زنجیر ما را به دوش کشید و سپس رها کرد.

برداشت: به فریب نگاه نگران و درهم بر هم او توجه نکنید، زیرا در مدت کوتاهی هزاران دوست جدید پیدا کرده و آنها را رها کرده است.

برداشت: به نظر می‌رسد که من نتوانم به حالتی عودت کنم و تغییر مسیر دهم؛ اما خوش به حال کسی که راه اشتباهی را انتخاب کرده و به سمت جلو می‌رود.

برداشت: از گل انتظار وفای ماندگار نداشته باش، چرا که او به راحتی می‌تواند از زیبایی‌اش برای مدتی استفاده کند و سپس آن را رها کند.

برداشت: این بیت به تصویر کشیدن فردی است که با احتیاط و دقت در مسیری قدم می‌زند. او به دنبال رضایت و خشنودی است و به همین خاطر با احتیاط و بدون شتاب، از جایی عبور می‌کند که ممکن است خطرناک باشد، به مانند غزالی که از راهی عبور می‌کند که شیر در آن lurking است. در واقع، این فرد از خطرات آگاه است و سعی دارد تا با آرامش و تدبیر، به مقاصد خود برسد.

برداشت: عنان من که به معنای کنترل یا هدایت من است، چگونه می‌تواند در دست گل بی‌دست و پا باشد؟ در حالی که خار دامن من بارها او را گرفته و رها کرده است. منظور این است که من در شرایط سخت و ناخوشایند قرار دارم و نمی‌توانم از دست مشکلاتی که به من آسیب می‌زنند، دور شوم.

برداشت: از سختی و تلخی دل خود شگفت‌زده‌ام که چگونه مثل موم در دستان دیگران به راحتی تغییر شکل می‌دهم و به خاطر آن آرامش را از دست می‌دهم.

برداشت: اگر زلیخا مردانگی واقعی داشت، هرگز دامن یوسف را نمی‌گرفت و او را به سوی خود نمی‌کشید.

برداشت: به من هیچ راهی برای درمان نمی‌دهد، اگرچه مسیح هزار بار نبض مرا گرفته و رها کرده است.

برداشت: به خودت محدودیت نده و تحت تأثیر ظواهر فریبنده این دنیا قرار نگیر، زیرا شخصیت‌های بزرگ و مثل خضر، راه به بندگی و جاودانگی را یافته و از این دنیای فانی عبور کرده‌اند.

برداشت: کسی که از دامن انسان‌های پاک و صالح دوری کند و تنها به ندامت و پشیمانی خویش بپردازد، همیشه با کمبود و سختی مواجه خواهد شد.

برداشت: با توجه به این بیت، می‌توان به این معنا پی برد که در مواجهه با ناپسندی‌ها و خیانت‌ها، نباید به راحتی از اخلاق و فضایل گذشت. این سخن به نوعی اشاره دارد به این که حتی در شرایط سخت و ناپسند، نباید ویژگی‌های انسانی و مروت را فراموش کرد. همچنین، به زشتی‌های درون و ناپاکی‌ها اشاره شده که ممکن است از سوی دیگران به نمایش گذاشته شود.

برداشت: برای زیبایی و جذابیت چهره خود، به کسی که هنر نقاشی دارد مراجعه کن؛ چرا که هر ذره خاک هزاران بار بیشتر از آنچه که هست، می‌تواند نقش و نگار بگیرد و جا بگذارد.

برداشت: من از آن سنگی که شکر و شکایت در آن نهفته است، به خاطر استخوانی که از پرنده همای به من هدیه داده شده، شگفت‌زده‌ام.

برداشت: دل من از شدت اندوه و ناراحتی به شدت فشرده شده و تحت تاثیر عوامل مختلف قرار گرفته است، مانند کسی که بر اثر غم و گرفتاری، بی‌پناه و بی‌حس و حال شده باشد. در این جهان، درد و رنجی که بر من گذشته، بر دل و جانم سنگینی می‌کند.

برداشت: جهان پست مانند فرزندی بی‌خطا، دعای من را از آسمان گرفت و به من هدیه داد.