غزل شمارهٔ ۱۸۲۴

برداشت: اگر دل بی‌برگ ما ناله کند، صدای آن مانند صدای غنچه‌ای است که از گره خود باز می‌شود و نوید گشایش و زیبایی به ارمغان می‌آورد.

برداشت: دل غمگین و افسرده من از عشق خبری ندارد، وگرنه زیر پایم شعله‌های سوزان آتش را حس می‌کردم.

برداشت: اگر هر روز هزاران گروه از مردم از خود جدا می‌شدند و به سفر می‌رفتند، تنها اگر ردپایی از خود به جا می‌گذاشتند، قابل شناسایی بودند.

برداشت: به دور چشم تو خواب خودخواهی هیچگاه نمی‌چرخید. اگر دل‌ها می‌شکستند، صدای آن هم خیلی نمی‌توانست به گوش برسد.

برداشت: کجاست آن شعله و شوقی که همیشه مرا شاد و خوشحال می‌کرد و در دل به یاد صحبت‌های آشنا می‌انداخت؟