غزل شمارهٔ ۱۸۲۳

برداشت: انتقادها و سرزنش‌ها از روحیه شجاع و بی‌پروا من بی‌صدا نمی‌ماند و به خاطر صبر و استقامتم، به شدت متأثر می‌شود.

برداشت: اگر بار سنگینی بر دوش دارم، بهتر است که به اندازه‌اش باشد، هرچند که طبیعت به من اجازه داده تا بدون تلاش چیزی به دست بیاورم.

برداشت: من مثل صدفی هستم که نمی‌توانم گوهری از عشق را از دهانم بیرون بیاورم، زیرا از دستم چیزی کم ندارم.

برداشت: کدام بلبل با شور و شوق به باغ آمد که خون دل‌های بی‌روح را به جوش آورد؟

برداشت: هیچ دوستی یا خوشبختی حاصل نشد از درد و رنج یتیمی و دل از عشق معشوق و زیبایی‌ها برکنار شد.

برداشت: علاقه‌ای که فرد نادان به جسم خود دارد، ناشی از ترس او از رسوا شدن است، زیرا نمی‌تواند از کمان دل تیر را درست به هدف بزند.

برداشت: اگر فردی بزرگ و با کرامت کاری بزرگ انجام دهد، این کار به خود او مربوط است و نمی‌توان از افردای که در سطح پایینی هستند، انتظار بزرگی و عظمت داشت.

برداشت: صدای آوازخوانان به شدت افزایش یافته و مانند هزاران صدا به گوش می‌رسد، آیا به خاطر زیبایی اوست که این شکوه و معنای گلستان را به یاد می‌آورد؟

برداشت: از دریا سیل من با غبار عبور می‌کند و به‌طور ناگهانی شوق من قدرت کنترل را از دست داده است.

برداشت: چرا باید نوای ما غمگین و بیگانه باشد؟ زیرا عشق بلبل ما را از آشیانه‌اش دور کرده است.