غزل شمارهٔ ۱۸۲۱

برداشت: کسانی که در عشق گرفتار شده‌اند، نمی‌توانند آزاد شوند. بین واژه‌ها و معانی، جدایی یا فاصله‌ای وجود ندارد.

برداشت: در این دوره، به قدری راه‌های دریافت نعمت و برکت بسته شده که حتی از عمق دل هم نمی‌توان به روشنایی و امید دست یافت.

برداشت: در دل شب، کمک کردن به کسی که به یاری نیاز دارد، لذت‌بخش است؛ عبادتی که در خفا انجام می‌شود و هیچ گونه تظاهر یا ریاکاری در آن نیست.

برداشت: از بی‌قراری و دل‌تنگی من، این است که به چالش و جنگ با زندگی پرداختم، وگرنه نیرویی درونم نیست که بخواهد خود را نشان دهد.

برداشت: دل من و تو از دوستان قدیمی است، حتی اگر در ظاهر به نظر برسد که با هم آشنا نیستیم.

برداشت: از لطفی که به من شده، دیگر نسبت به بی‌ثمر بودن و از دست دادن چیزهایی نگران نیستم. مانند سروی هستم که از فقر و نبودن چیزهای مادی شکایتی ندارم.

برداشت: آه و ناله که جای زخمی در دل پنهان دارم، ولی از نداشتن لباس و پوشش نمی‌توانم شکایت کنم.

برداشت: سکوت کن درباره ادعای دانشت، زیرا جهل هزاران دلیل قانع‌کننده دارد، آن هم در حالی که خودستایی چیزی از حقیقت نمی‌گوید.