غزل شمارهٔ ۱۸۲۰

برداشت: در روابط انسانی، زمانی که دو نفر ارتباط نزدیکی دارند، دیگر نیازی به فاصله و جدایی نیست. اگر احساسات و محبت واقعی وجود داشته باشد، هیچ چیزی نمی‌تواند مانع نزدیک شدن آن‌ها شود.

برداشت: گفتن اینکه نرسیدن به زلف او به خاطر نارسایی نیست، بلکه به دلیل اینکه در دام بی‌توجهی افتاده‌ام.

برداشت: چهره من به خاطر ناراحتی و غم شکسته و رنگ پریده شده است، در حالی که افرادی که مانند من نیستند، نمی‌توانند فهمیدن اندوه من را تجربه کنند.

برداشت: رشته توحید که پیوند دهنده است، نه با ابزار‌های دنیوی می‌توان آن را قطع کرد و نه در میان منصور و جدا بودن تن او وجود دارد.

برداشت: برو به سراغ خضر، چون من آن مکان مقدسی که به دنبالش هستم را فقط با نقص و ناتوانی می‌توانم پیدا کنم.

برداشت: به کجا می‌توانم بروم که پشت آینه ستاره هستم؟ در سرزمینی که هنر فقط به خودنمایی محدود نیست.

برداشت: در اصفهان، وقتی صحبت از هنر و سخن به میان می‌آید، صائب چه کاره است؟ اکنون که کسی نمی‌تواند به درستی و به زیبایی سخن بگوید.