غزل شمارهٔ ۱۸۱۸

برداشت: خودستایی و خودبزرگ‌بینی در مسیر خردمندان جایی ندارد، همان‌طور که شعله‌ی آتش یاقوت به حرافی و تظاهر نیاز ندارد.

برداشت: چرا باید به حرف‌های گذرا و بی‌اساس توجه کرد وقتی که دل‌های واقعی و عمیق وجود دارند؟ نشان خطر از تیرهای هوایی که به سادگی پرتاب می‌شوند، نهفته نیست.

برداشت: از خوش‌رویی و زیبایی دنیا فریب نخور. چراکه شکاف‌ها و نقاط ضعف قفس، نشانه‌های آزادی نیستند.

برداشت: هرچند گل‌ها برای شبنم به خوابگاه تبدیل شده‌اند، اما خوشحالم که حیات و بقا برای کسانی که نازک‌دل هستند، دوام نخواهد داشت.

برداشت: مردم دلسوز وقتی به خواسته‌های خود نمی‌رسند، این موضوع ناشی از نقص‌ها و کمبودها نیست، بلکه نتیجهٔ فشار و سختی‌های دیدگاه و نظرشان است.

برداشت: اگر دل به گفت‌وگو و تبادل نظر باز باشد، تنها راه دست‌یابی به روزی و برکت، تواضع و فروتنی است.

برداشت: سروهایی که در شرایط دشوار و بدون داشتن ثروت و امکانات هستند، همواره سبز و سرزنده می‌مانند؛ زیرا به چیزی جز زندگی خود و تلاش‌هایشان توجه نمی‌کنند و به دیگران و نداشتن‌ها نمی‌نگرند.

برداشت: از مردم فاصله بگیر، زیرا برای کسانی که فهم کمتری دارند، دردناکتر از درد آشنایی با دیگران وجود ندارد.

برداشت: هر گونه که به کسی کمک کنی، نام او را بر آن نگذار؛ زیرا درخواست حق خود از دیگران، تفاوتی با گدایی ندارد.