غزل شمارهٔ ۱۸۱۷

برداشت: عاشقانی که در آتش عشق سوخته‌اند، در روز قیامت هیچ مکانی برای پناه بردن ندارند و نمی‌توانند از شدت نور و حقیقت آن روز فرار کنند.

برداشت: این شعر به این معناست که در زندگی، دردها و مشکلات قدیمی و جدید همیشه در روز و شب مشخص می‌شوند. شاعر خود را همچون آفتابی می‌داند که در این دنیا وجود دارد، در حالی که دیگران مثل ماه هستند و از درخشش و نمایان بودن او خبری ندارند.

برداشت: دل سرکش و گریزای من مانند یک بیابان بی آب و گیاه است که تنها نشانه‌اش زبان تند و انتقادی است.

برداشت: عاشقان اگرچه دلشان پر از آه است، اما نگاه پر حسرت آن‌ها نشان می‌دهد که این حسرت کمتر از آوای دل‌شکسته نیست.

برداشت: افسوس که در چشم زیبای گل‌های لاله، رنگ و زیبایی عشق به اندازه یک برگ خشک بی‌اهمیت است.

برداشت: به خودت افتخار کن و شکوفا باش، زیرا هیچ چیزی به اندازه‌ی بزرگی و وسعت وجود انسان ارزش ندارد.

برداشت: چطور می‌توانم با شوق و هیجان به دوردست‌ها پرواز کنم، در حالی که من حتی توانایی پرواز یک برگ کاه را ندارم؟