غزل شمارهٔ ۱۸۱۵

برداشت: به قلب خود به زندگی‌ای وابسته نشو که پایدار نیست، زیرا زندگی که فقط ده روز طول می‌کشد، در واقع زندگی نیست.

برداشت: اگرچه دوستان واقعی ممکن است با کلمات ارتباط برقرار نکنند، اما تنها با دریافت نامه و پیام، خوشحال می‌شوند و شاد می‌گردند.

برداشت: اگر کسی به دلیل درد و رنجی که از نوشیدن شراب تلخ می‌کشد، به همه چیز در زندگی بی‌اعتنا شده و جهان را سیاه و تار می‌بیند، باید بداند که این رنج به اندازه‌ی کمبود آب زندگی اهمیت دارد و نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

برداشت: از شرم موی سپید، همواره هوشیار و بیدارم وگرنه، خمار و مستی من کم از جوانی نیست.

برداشت: شکر و شیر از هم جدا هستند، مانند روغن و آب، در این زمان که نشانه‌های مهربانی وجود ندارد.

برداشت: از صبح روشن کدام بهره‌ای از پیری می‌توانم ببرم؟ برای من که جز خواب و غفلت از جوانی چیزی نمانده است.

برداشت: دل عاشق به مانند نسیمی است که در نرمی و لطافت خود، آزادی و سرزندگی دارد و نمی‌تواند در چارچوب‌ها و قید و بندها محدود شود. دل عاشق، همچون نسیمی آزاد و رها، به دنبال زیبایی و شور و شوق است.

برداشت: سر خود را از زیر بال خود بیرون بیاور، صائب، زیرا فضایی برای بروز استعداد و شکوه وجود ندارد.