غزل شمارهٔ ۱۸۱۱

برداشت: هر کسی که به تو ارادت ندارد و در فکر تو نیست، به اوج نمی‌رسد و در زندگی و تلاشش موفق نخواهد بود. تنها کسانی که به تو توجه دارند و تو را می‌پرستند، می‌توانند به بلندی‌ها دست یابند.

برداشت: تنها زمانی که خودت به سکوت بیفتی، می‌توانی به ستایش خود بپردازی، وگرنه هیچ زبانی قادر به بیان شایستگی‌های تو نیست.

برداشت: شکوه و عظمت دریا چه تاثیری بر کوچکی و محدودیت حباب دارد؟ آسمان از آن‌جا که بی‌حجم و بی‌شکل است، نمی‌تواند ظرف بزرگی و عظمت تو باشد.

برداشت: هر کسی که از محفل خارج شد، جای خود را به تو سپرد. تو تنها کسی هستی که به جای همه نمی‌توان قرار گرفت.

برداشت: کدام جواهر می‌تواند دریا و معدن را سیراب کند؟ که چشمهٔ عرق از شرم و خجالت تو به شکلی که هست نمی‌تواند صفا پیدا کند.

برداشت: شکر و سپاس تو بهتر از چیزهایی است که به دیگران می‌دهی، و در دست توانمند تو اسرار زیادی نهفته است که هنوز آشکار نشده‌اند.

برداشت: آیا چشم‌ها از زیبایی دیدار سیر می‌شوند؟ در غیر این صورت، حتی تمام نعمت‌های دنیا برای گدا و نیازمند تو کافی نیست.

برداشت: آیا اگر تو مرا بپذیری، بر من برکت می‌بارد؟ وگرنه من که در مقام بندگی هستم، شایسته تو نیستم.

برداشت: از دل سنگین و پر درد خود، آینه‌ای بساز که هیچ آینه‌ای نمی‌تواند به زیبایی و حقیقت وجود تو پاسخگو باشد و تو را به درستی نشان دهد.

برداشت: جواب این شعر به معنای آن است که مرشد روم، به عنوان یک فرد ارزشمند و گران‌بها توصیف شده است و هیچ‌کس نمی‌تواند قیمت او را مشخص کند، زیرا او بسیار باارزش و کم‌نظیر است.