غزل شمارهٔ ۱۸۱۰

برداشت: چقدر خستگی در چشمان تو پیدا نیست؟ و چقدر شادمانی است که در لبان تو وجود ندارد؟

برداشت: ما از زیبایی‌های بهشت عبور کرده‌ایم، ولی هیچ چیز به فریبندگی و جذابیت‌های گلستان تو نمی‌رسد.

برداشت: چطور می‌توانم از فکر به تو نزدیک شوم؟ زیرا مسیر فکر نمی‌تواند از باریکی وجود تو عبور کند.

برداشت: غزالی که در قدس زندگی می‌کند به خاطر لاغری‌اش به چشم نمی‌آید و اگر هم به نظر بیاید، دلیل آن کوتاهی زلف محبوب تو نیست.

برداشت: امتحان تو باعث شده است که دل ضعیف من نتواند چنین آزمونی را تحمل کند، مانند کوهی که در بیابان سرگردان است.

برداشت: نه لبخندی، نه بوسه‌ای، نه حتی دشنامی از تو به من نمی‌رسد. روزی به هیچ عنوان از تو به من نمی‌رسد.

برداشت: به خاطر طرز رفتار تو، به قدری مشکلات فراگیر شده که حتی گل‌ها و درختان زیبا هم در دوران تو آزاد و شاداب نیستند.

برداشت: همواره تکیه‌گاه من، خواری و ذلت است، در حالی که سروری که در بارگاه تو نیست، همیشه در خطر است.

برداشت: به خود ببال و افتخار کن، ای صائب، به خاطر شعله‌های سوزان درونت، زیرا در زمانه‌ی تو هیچ دل بی‌احساس و خاموشی وجود ندارد.