غزل شمارهٔ ۱۸۰۹

برداشت: زمین مانند ریگ روان است و در موقع سفر، هرگز نمی‌توان پای ثبات را بر آن فشرد.

برداشت: اگر در این دنیا درد و رنج عشق را تجربه نکرده‌ای، نجات از عذاب قیامت برایت ممکن نیست.

برداشت: به خاطر اندیشه‌های تشنه و نیازمند، خضر هرگز نتوانست آب سیر بخورد و در حقیقت، سیر شدن از آب حیات غیر ممکن است.

برداشت: اگر لب‌های شیرین او از شرم آب نشود، پس بستن دست گیاه به چوب هم ممکن نخواهد بود.

برداشت: با اجبار نمی‌توان احساسات قلبی را از دل جدا کرد و نسبت به دوستان بی‌توجهی امکان‌پذیر نیست.

برداشت: چطور یک قطره می‌تواند به وسعت دریا برسد؟ از طریق تفکر نمی‌توان به حقیقت و ذات اصلی چیزها دست یافت.

برداشت: اگر خط زیبا و خوش‌نقشی فراهم نباشد، دیگر امکان ندارد که به مهر خال رسید.

برداشت: برای رهایی از زلف او تلاش نکن، صائب، زیرا نجات از دام خداوند غیرممکن است.

برداشت: دل ما از همه جهات در خطر گرفتار است و نمی‌توان به زور آن را نجات داد؛ همان‌طور که نمی‌شود به اجبار تغییراتی در جایی انجام داد که از آن اجتناب‌ناپذیر است.

برداشت: عشق، مانند زخم‌های تازه بر روی ابروهاست و نجات از این احساسات تند و طاقت‌فرسا، همانند نجات یافتن از امواج خروشان دریا به نظر غیرممکن است.