غزل شمارهٔ ۱۸۰۸

برداشت: اگر دل من نتپد، به خاطر این نیست که در آرامش هستم، بلکه به این دلیل است که تنگی و فشار زندگی جایی برای تپش دل نمی‌گذارد.

برداشت: به خاطر بی‌غم بودنم، چهره‌ام رنگی ندارد و از ناتوانی، قدرت پرواز کردن را هم از دست داده‌ام.

برداشت: از دست آینه، موهای سبز تبدیل به سفید شده‌اند و هنوز نشانه‌ای از امید در دل وجود ندارد.

برداشت: در مسیر عشق، قدم گذاشتن روی خار و گل هیچ تفاوتی ندارد؛ چرا که خطرناک‌تر از دیدن در پیش‌رو، کسانی هستند که قصد دارند به ما آسیب برسانند.

برداشت: سخن و گفتار به دلیل انتقاد و هجمه‌ی افراد بدخواه آسیب نخواهد دید، زیرا ارزش و اعتبار گوهر (وجود) آن چنان است که قابل ذره‌ای نگرانی نیست.

برداشت: دل همانند یک سیاره فریاد می‌زند که اینجا جای مناسبی برای استراحت و آرامش نیست، چرا که همه چیز در هم ریخته و خراب شده است.

برداشت: نفس برای فرار کردن آماده می‌شود، وگرنه عادت آن آرامش و خوش‌گذرانیدن نیست.

برداشت: به من نمی‌دانند که چرا زندگی‌ام زیبا نیست و برغم زیبایی‌ها، درهای خوشبختی به رویم بسته است. مثل کسی که خوابش سنگین است و نمی‌تواند از خواب بیدار شود، من هم قادر به استفاده از این زیبایی‌ها نیستم.

برداشت: از نامه صلح، فقط آه و ناله برمی‌آید، چون نامه‌ای که در آن الف و آه باشد، قابل پاره کردن نیست.