غزل شمارهٔ ۱۸۰۶

برداشت: به نوشیدن شراب و غرق شدن در لذت‌های زودگذر، کار انسان‌های دانا و هوشیار نیست؛ چرا که شعله‌ور کردن قلب و احساسات، کار افراد عوامل بی‌پروا و شجاع نیست.

برداشت: در روزهایی که آسمان ابری است، به نوازندگان نوشیدنی بدهید، زیرا هیچ صدایی زیباتر از صدای بارش باران وجود ندارد.

برداشت: نکته عجیبی است که دل‌هایی که با آتش عشق سوخته‌اند، خود را در آتش دوزخ نمی‌سازند.

برداشت: دل ما به شدت بی‌قرار است و چشمان ما به آن دل مسیحایی گواهی می‌دهند؛ در نظر ما هیچ کس به اندازه‌ی بی‌قراران نمی‌درخشد.

برداشت: چگونه می‌توانم مثل گردباد به دور خود بچرخم؟ در این زمانه که هیچ نشانی از انسان‌های بی‌ارزش وجود ندارد.

برداشت: سخن با عشق و حمایت او به اوج می‌رسد و در غیر این صورت، حتی صدای عادی یک قمر هم از هزاران حرف بی‌ارزش کمتر نیست.

برداشت: در زندگی همواره چیزهایی وجود دارد که دل را شاد می‌کند، اما در دل ما به دلیل غم و اندوه، آرزویی برای بارش باران و شادابی نیست.