غزل شمارهٔ ۱۸۰۴

برداشت: کجای این شب‌هاست که قلم من شعله‌ور نیست؟ و کدام روز است که در این دشت نی، شیر وجود نداشته باشد؟

برداشت: در مسیر نگریستن تو، خاری وجود دارد و اگر نه، در گلزار، گیاهان بیگانه‌ای پیدا نمی‌شود.

برداشت: هر کس که تنها سخن بگوید به عمق زیبایی نمی‌رسد؛ زیرا علم و مهارت فقط با آموختن و تجربه در محیط‌های آموزشی به دست می‌آید.

برداشت: تو هنوز به مرحله‌ای از درک و تجربه نرسیده‌ای که به عمق روح و عشق پی ببری؛ وگرنه حتی مکان مقدسی مانند کعبه‌ی دل هم بدون یک مسیر و جست‌وجو در دنیای عشق معنادار نیست.

برداشت: چرا سخن خود را به راحتی و بدون مشکل بیان نمی‌کنی؟ در واقع، جز این که از مشکلات زندگی فقط می‌توان لذت‌های کوچکی مانند دندان‌ها را برداشت، چیز دیگری نیست.

برداشت: با استفاده از درک و احساس قلبی می‌توان چهار فصل را مشاهده کرد، اما چنین ساختاری (زیبایی و عظمت) در تمام ابعاد و امکانات وجود ندارد.

برداشت: اگر کسی به مهمانی دعوت شده باشد، باید از مهمانی کسی که در چهره‌اش نشانی از خنده و شادابی نیست پرهیز کند.

برداشت: کدام عقل و فکری وجود دارد که در پی بوی خوشی تو مانند طوفانی، تمام بیابان را زیر و رو نکند؟

برداشت: احساسات درون من آنچنان عمیق و سوزان است که هیچ شمعی در این جمع نمی‌تواند از گریه‌ی من بی‌خبر باشد.

برداشت: اختلاف و دوری که به وجود آمده، ناشی از رفت و آمد توست. اگر تو به جمع بیایی و در کنار دیگران باشی، زندگی‌ات دچار سردرگمی و پریشانی نخواهد شد.

برداشت: همیشه در حسرت کبابی است که بر روی آتش درست می‌شود، اما در سفره شخص فقیر هیچ مرغ بریانی وجود ندارد.

برداشت: از هر راهی که دل تو می‌خواهد، قدم بردار؛ زیرا در این دشت وسیع هیچ قفلی وجود ندارد که مانع تو شود.

برداشت: غم و اندوه، مثل یک گدا، مرا سرگردان و بی‌قرار کرده است. هیچ مصیبتی بدتر از این نیست که روزها درگیربه‌هم‌ریختگی و پریشانی باشم.