غزل شمارهٔ ۱۸۰۳

برداشت: کرم در آب و گل در فضایی تنگ و محدود زندگی می‌کند و نمی‌تواند در دنیا آزادانه و با شکوه زندگی کند. بنابراین، این موضوع نمی‌تواند در روزنامه‌ای مثل خورشید که نماد بزرگی و نور است، جایی برای شاخ و برگ و تعریف و تمجید داشته باشد.

برداشت: به این معناست که به خاطر سختی‌های زندگی و تلاش‌های فراوان، احساس ناآرامی و پریشانی از نعمت‌های مختلف ندارم. در واقع، همه آنچه که برایم مهم است، یادداشتی است که با تمام زحمات قلبی‌ام نوشته شده است.

برداشت: صدف برای به دست آوردن روزی خود به جستجوی کمک نمی‌پردازد و به طور طبیعی از ویژگی‌های بخشندگی و سخاوتی که در облак‌های بهاری (نیسان) وجود دارد، بهره نمی‌برد.

برداشت: اگر با دقت به وجود انسان نگاه کنی، متوجه خواهی شد که دل او هرگز به اندازه‌ قطره‌ای محدود نیست و ظرفیت زیادی دارد.

برداشت: بدان که نکته اصلی و اصل مهم در صحبت کردن، آگاهی و شناخت است. اگر صحبت‌هایمان از روی بی‌توجهی و غفلت باشد، از روح و معنا تهی است.

برداشت: خوش به حال بنده‌ای که با صاحبش هم‌روح باشد، زیرا کسی که روحی ندارد و تنها ظاهر خدایی را دارد، انسان به حساب نمی‌آید.

برداشت: در این زمانه که حسودان و بدخواهانی چون گرگ زیادند، دیگر نمی‌توان به حصار و امنیتی مطمئن امیدوار بود که ما را از خطرات و ناراحتی‌ها حفظ کند؛ چرا که این حصارها، مانند چاه کنعان، ناپایدار و بی‌کیفیت هستند.

برداشت: آوای دلمنگیز من برای برانگیختن شور و هیجان است، ای کاش در این باغ گل، درخت سرسبز و بلندی وجود داشت.

برداشت: خوشایند است که حرفی که می‌زنیم با عمل‌مان همخوانی داشته باشد. پس هرگز درباره‌ات سخن نگو، زیرا دلت از گفته‌ات ناراضی نیست.

برداشت: چرا وقتت را بیهوده تلف می‌کنی، وقتی که در این گلستان کسی نیست که به نغمه‌های زیبای تو گوش دهد؟