غزل شمارهٔ ۱۸۰۲

برداشت: من از تنگدستی و فقر ناراحت نیستم، چون آوازهای جانسوز و زیبای شکر، غم‌ها و دردهایم را کم و سبک می‌کند.

برداشت: اگر در جایی که نوشیدنی ممنوع است، حتی اگر آنجا بهشتی باشد، هیچ‌گاه برای آدمی دلپذیر نخواهد بود.

برداشت: از نگاه‌های حسود و پر از طعنه مردم می‌ترسم، وگرنه زخم‌هایم نیاز به درمان ندارند.

برداشت: تنها یک نسبت وجود دارد بین شدت جنون و وضعیت افراد، چه پادشاهان و چه درویشان. در روز قیامت، هیچ‌کس نمی‌تواند به طور مسلم بگوید که تفاوتی میان آن‌ها وجود دارد.

برداشت: من خود را در آتش احساسات سوزانده‌ام، اما هنوز اشک‌هایم به اندازه‌ی شبنم ارزش و اعتبار ندارند.

برداشت: شکوه و زیبایی گفتار دلنشین، به خاطر حجاب و پرده‌ای که بر آن است. در غیر این صورت، آرزوی کسی مانند خسرو که از دلشکستگی رنج می‌برد، کم نیست.

برداشت: دیوانگی به پادشاهی سلیمان هم نمی‌رسد و اگر چنین بود، مقام و رتبه داغ عشق کمتر از انگشتر سلیمان نمی‌بود.

برداشت: اگرچه زیبایی او از هر دو جهان بیشتر است، اما آیا دلی وجود دارد که در برابر او از غم‌های این دو عالم خالی باشد؟

برداشت: دوستی‌های امروزی که بر پایه‌ی اختلاف و کدورت‌ها شکل گرفته‌اند، پایدار و استوار نیستند؛ زیرا همچنان که از سنگی سخت نشأت گرفته‌اند، به همان اندازه آسیب‌پذیر و سست هستند.