غزل شمارهٔ ۱۸۰۱

برداشت: اگرچه رسیدن به کعبه و مقصود نهایی برای هر دل مقدر نیست، اما از پا افتادن در این مسیر، کمتر از رسیدن به منزل و مقصد نخواهد بود.

برداشت: بهار به خزان تبدیل می‌شود، و رنگ‌های شکسته‌ی عشق از دل واقعی عاشقان ناپدید می‌گردد.

برداشت: اگر بخشش گل به عقل و فهم آدمی دست یابد، به اوج خود می‌رسد؛ اما اگر نتواند، قدرت دیوانگی هم قادر به شکستن زنجیرها نیست.

برداشت: در این عبارت گفته شده که نباید به دنبال درخواست و سخن گفتن از چیزی باشی که ممکن است تو را از مسیر اصلی بازدارد. زیرا کسی که تنبل نیست، مانند قلم می‌تواند به سوی هدف خود حرکت کند و راه را درست طی کند.

برداشت: رد شدن از کنار لب‌های شیرین و دلربای معشوق سخت است، اما اگر بخواهی از شراب رنگین و خوش عطر فاصله بگیری، کار چندان دشواری نیست.

برداشت: کافی است که در غم و اندوه گرفتار شوم، زیرا درخت نخل فقط تحت تاثیر دست و شمشیر قاتل وجود دارد.

برداشت: دل تو از پذیرش تسلیم خالی شده است و اگر اینطور نبود، خطرات به هیچ وجه کمتر از ساحل نیستند.

برداشت: گریه و اندوه ما نتوانست بر آسمان تأثیر بگذارد. اگر زمین ظرفیت نداشته باشد، بی‌فایده است که باعث غم و اندوه شویم.

برداشت: هر چیزی که آتش به آن می‌زند، برای من مهم نیست؛ تنها امیدم به شفاعت کسانی است که در این جلسه هستند، اما از آن هم ناامیدم.

برداشت: از چشم‌های زیبا و جذاب غزالان، مست و سرمست می‌شویم و دل سرگردان و بی‌قرار ما در انتظار جایی آرام و دلخواه نیست.

برداشت: چرا ماه در آسمان این گونه خودنمایی می‌کند؟ او از حالت و وضعیت خود، مانند خورشید، غافل نیست.

برداشت: عشق و زیبایی هیچ مانعی بین یکدیگر ندارند. مانند این است که بین ذره و خورشید هیچ دیواری وجود ندارد.