غزل شمارهٔ ۱۷۹۹

برداشت: چشم تو به قدری زیبا و خاص است که کسی به ناراحتی و گلایه فکر نمی‌کند؛ چرا که دل کسی که عاشق توست، تنها به غم عشق و تلخی شراب می‌سوزد.

برداشت: گردن او همچون صفحه‌ای سفید است که در میان کتابخانه زیبایی‌ها قرار دارد و نیازی به انتخاب کردن آن نیست، چرا که خود به تنهایی جاذبه و ارزش خاصی دارد.

برداشت: چهره شاداب آن بهار امید مانند گلی است، اما در زیر پوستش رگه‌هایی از تلخی گلاب وجود ندارد.

برداشت: شگفت‌انگیز است که نامه‌ی امیدم به پاسخی برسد، زیرا حتی اگر فریاد من به کوه‌ها برسد، پاسخ آن را نخواهم شنید.

برداشت: در نگاه جوهری، رشته‌ای وجود دارد که به خاطر عشق او بی‌ارزش به نظر می‌رسد، اما در واقع، جانم مانند رگ‌هایی است که هیچ‌گونه پیچ و تاب ندارد.

برداشت: اگر استقامت انسان مانند کوه بیستون باشد، اما در مقابل زیبایی و جذبه‌اش نتواند مقاومت کند.

برداشت: نمی‌توان به ظاهر افرادی که فقط از زهد و خودداری صحبت می‌کنند، اعتماد کرد؛ زیرا مانند گل‌های کاغذی، ظاهری زیبا دارند اما بوی خوش و واقعی نخواهند داشت.

برداشت: تو را به چشم‌های تنگ‌نظر ندیده‌اند، وگرنه کدام نقطه‌ی وجود است که در دلش صد کتاب معرفت و دانش نهفته نباشد؟

برداشت: شهرت مانند چراغی است که روح و روشنایی دنیا را فراهم می‌آورد؛ در غیر این صورت، چه کسی است که دلی برای عشق یا شوق به آن نداشته باشد؟

برداشت: صائب، به خاطر چهره زیبا و رفتار انسان‌ها، از سیه‌دلی‌ها و ناپاکی‌های خود خجالت نمی‌کشد. او از کارهای بدش هیچ پرده‌پوشی ندارد و به راحتی به آن‌ها اقرار می‌کند.