غزل شمارهٔ ۱۷۹۶

برداشت: دروغ گفتن بخشی از ویژگی های ما نیست، ایجاد آتش و ویرانی هم کار ما نیست.

برداشت: تلاش برای رسیدن به مقام و احترام، جایگاهی در آینه خانه ما ندارد.

برداشت: در این زمان که فرصت‌ها کم هستند، بهتر است از آن‌ها بهره‌برداری کنیم، زیرا هیچ کس مانند خضر نمی‌تواند مانع استفاده ما از فرصت‌ها شود.

برداشت: در دل عشق، شعله‌ای پرانرژی و نورانی وجود دارد؛ اما با وجود این احساسات گرم، دل ما به دنبال آرامش و صمیمیت نیست و همچنان در جست‌وجوی چیزهایی هستیم که به ما شادابی و خنکی ببخشد.

برداشت: به دل من زخم‌های زیادی وجود دارد، بنابراین بر آن جراحت نگذار. هرچند که موهای تو نیازی به شانه کردن من ندارد.

برداشت: برو، این گل زرین خود را در کنار آتش بریز، چرا که خونبهای خس و زیان ما نیست.

برداشت: درد و فریاد از دل شکسته‌ای سرازیر می‌شود، چرا که در این دنیا کسی که به معنی و احساسات عمیق توجه کند، وجود ندارد.

برداشت: چرا باید حرف خوشایندی بزنیم مانند صائب؟ در روزگار ما کسی نیست که پذیرای این حرف‌ها باشد.