غزل شمارهٔ ۱۷۹۵

برداشت: دلنشینی عشق در صحرا مانند هیچ چیزی نیست و خیمه‌ی سیاه این دشت فقط از سویدا یا گلی خاص ساخته شده است. اینجا می‌گوید که زیبایی و جذابیت عشق به اندازه‌ و عمق سایر زیبایی‌ها نیست و تنها این فضای خاص است که آن را متمایز می‌کند.

برداشت: اگرچه سیاره زهره زیبا و دلربا است، اما عشق در این وادی به سبب شلوغی و ازدحام عاشقان، جایی برای خود نمی‌یابد.

برداشت: اگر دشمن از صبر و تحمل من به ناتوانی درآید، عجیب نیست؛ زیرا آسمان نیز حریف کسی که ماهرانه مدارا می‌کند، نیست.

برداشت: صدف از شادی باران بهاری به گوهر دست پیدا می‌کند. نتیجه‌ای که به دست می‌آید، نشان‌دهنده این است که خنده‌ای که به جا و مناسب باشد، می‌تواند ثمرات خوبی داشته باشد.

برداشت: چه نیازی به دامن و چادر است وقتی که آتش بلند است؟ جنون و دیوانگی ما را به دشت و بیابان نمی‌کشد.

برداشت: در چشمان کسی که در نگاهش جذابیت و حرارت خاصی وجود دارد، بهشت هم نمی‌تواند او را از فکر و خیال منحرف کند.

برداشت: محبت و عشق پدری اگرچه بسیار عمیق و پیچیده است، اما نمی‌تواند با جذب و کشش عاشقانه زلیخا مقابله کند.

برداشت: کدام شبنم بی‌شرم در این میانه وجود دارد که نتواند رنگ پاکی گل‌های باغ را حفظ کند؟

برداشت: به سوی آفتاب می‌روم و دامنم را به سمت او گشوده‌ام، زیرا مثل سایه نگران پایین و بالا نیستم.

برداشت: به captain ایراد نداشته‌ام و خود را به او سپرده‌ام؛ بنابراین از نگرانی‌های ناشی از تلاطم دریا رهایی یافتم.

برداشت: شرابی که از خم بیرون نیامده، قدرت زیادی ندارد؛ و عقل کسی که در عشق رسوا نشده، در واقع ضعیف است.

برداشت: چه صبری و چه تلاشی، چه عقل و چه فکری می‌تواند در برابر کسی که من هستم، وجود داشته باشد؟ من در دنیایی زندگی می‌کنم که هیچ چیز ثابت و پایدار نیست.

برداشت: در آشیانه پرنده‌ای بلندپرواز و خاص، نشانه‌گیری از نقص یا عیب و زشتی‌های دنیا وجود ندارد.