غزل شمارهٔ ۱۷۹۴

برداشت: زلف او باعث شوق و عشق عاشقان است و آن‌ها از عشق و رغبت خودشان نمی‌ترسند، مانند کبوترانی که در حرم هستند و از دام‌ها نمی‌هراسند.

برداشت: به من اجازه نده که از حریم عشق و وصال دور شوم، زیرا دل بی‌قراری من بدون تماشا و دیدار تو آرام نمی‌گیرد.

برداشت: هر ذره‌ای از وجود اهل دل را کوچک و حقیر نپندار، چرا که حتی کوچک‌ترین نقطه‌ای از وجود او، چیزی کمتر از یک نقطه در سیاهی نیست.

برداشت: از کسانی که از خود جدا شده‌اند، درباره‌ی رنج تنهایی بپرسید؛ زیرا هر کسی که از جمع مردم دور شده، لزوماً تنها نیست.

برداشت: به راحتی می‌توان فهمید که در اینجا، صدفی بدون پرده و قید، حقیقتی را بیان می‌کند: اینکه دریا هم نمی‌تواند به آن اندازه که باید با مروت و رحم به دیگران رفتار کند.

برداشت: نمی‌توان با کلمات احساسات و افکار من را به‌خوبی بیان کرد، چرا که تنها چشمانم می‌توانند حقیقت را نشان دهند.

برداشت: رفقای سبک‌سر مثل بوی پیراهنی هستند که بر دوش چرخ سنگین می‌آویزد و مسیحا با آن هیکل بزرگش نیست.

برداشت: دولت و سرنوشت در برابر ناله‌ها و دردهای من تسلیم شده‌اند. بهترین راه برای مقابله با دشمن قوی، صبر و مدارا است.