غزل شمارهٔ ۱۷۹۳

برداشت: کیست که چشمانش به دلیل شرابخانه سیاه و مست شده است؟ و کیست که چهره‌اش مانند عقیق و لب‌هایش همچون لعل از گنجینه‌ای زیباست؟

برداشت: کدام دانه از خرمن بیرون آمده است و چه کسی ذرات غبار را از آستانه دور کرده است؟

برداشت: چراغ برقی که روشن می‌شود، از کجا و چه زمانی روشن خواهد شد؟ صدای رعد و برق بهاری، از چه چیزی نشأت می‌گیرد؟

برداشت: نرگس زیبایی که خواب ناز و لذت را ترک نمی‌کند، در داستان‌های پیچیده، چه کسی را معرفی می‌کند؟

برداشت: آیا می‌دانید که شراب صبحگاهی در لیوان صبح ریخته شده است؟ و کیست که در مستی شبانه، سیاه‌پوش است؟

برداشت: بهار مانند یک نسخه زیبا و خیره‌کننده از زندگی است، در حالی که پاییز همانند یک نوشته‌ی رنگ و رو رفته، نشانی از عشق و احساسات را به دوش می‌کشد.

برداشت: دلش مانند کندوی زنبور پر از هیاهو و شلوغی است و به نظر می‌رسد که در این شلوغی و بی‌نظمی، خبری از سامان و نظم نیست. همچنین، می‌پرسد که این عدم وجود سر و سامان، به چه نشانه‌ای از فلک اشاره دارد؟

برداشت: آوای پرنده در چمن به‌خوبی زخم دل غنچه را بیان می‌کند. این صدا از کجا می‌آید؟

برداشت: اگر باد بتواند گره موهای زیبا را باز کند، پس چه کسی می‌تواند زلف سخن را از شانهٔ خود آزاد کند؟

برداشت: نگاهی به خوشه‌های ستاره پروین می‌اندازیم، اما دل تردید ما در جستجوی دانه‌ای که در آرزوی آن هستیم خاموش نمی‌شود.

برداشت: از عشق هیچ نشانی در این دنیا وجود ندارد، نمی‌دانم این پرنده خوشبختی که در لانه‌اش نشسته کیست.

برداشت: چگونه می‌توان انتظار داشت که دنیا تحت تأثیر کلام او غرق در مستی نشود؟ چرا که دل صائب، خود همچون میخانه‌ای است که در آن عشق و احساسات روان است.