غزل شمارهٔ ۱۷۹۲

برداشت: اگر عشق نیست، این چهره‌ای که افسرده و غمگین است، چه معنایی دارد؟ و اگر غم و اندوهی وجود ندارد، این سرنوشت زیبای آسمانی چه فایده‌ای دارد؟

برداشت: به هنگامی که گردباد در حال رقصیدن است، ذرات خاک تو را به مراتب جابجا می‌کند و نشان از سنگینی و سکون ندارد. پس این سنگینی و بار معنایی چه دلیلی دارد؟

برداشت: شمع با جذبه و زیبایی خاصی می‌گوید که زندگی جز پژمردگی و سردی نتیجه‌ای ندارد.

برداشت: اگر که بتوانم زیبایی او را در آینه ببینم، می‌توانم آن را به طوطی‌ها نشان دهم تا شیرینی آن را بچشند.

برداشت: اگر به ابروی او کمادی بزنم، مانند ماه نو نشان می‌دهم که قوس و کمان چه شکلی دارد.

برداشت: اگر ابر از کنار من با شتاب رد شود، به حاشیه‌اش نگاه می‌کنم و می‌پرسم که زیبایی واقعی چیست.

برداشت: زمانی که سخنرانان ماهر و پرگو خاموش می‌شوند، مانند شمعی که خاموش می‌شود، اگر من به طور واضح بگویم که بی‌زبانی و سکوت چه معنایی دارد.

برداشت: دل آسیب‌دیده و غمگین ما را به چشمان خود نسپار، چون آن عاشق سرمست نمی‌داند چگونه از آن مراقبت کند.

برداشت: وقتی شگفتی تو باعث می‌شود که زندگی و نشاط برایت کم‌رنگ شود، مثل این است که هر وقت پا بگذاری و راه بروی، زندگی‌ات از بین برود. در اینجا سوالی مطرح می‌شود که زندگی واقعی چیست؟

برداشت: زبان مثل برگ‌های خزان، حالتی پژمرده دارد و در این میان، من از بوی خوش گل‌ها و زیبایی آن‌ها چیزی نمی‌دانم.

برداشت: آه، که غنچه‌ای که می‌توانست مشکلات دل را حل کند، به راحتی پیدا نشد. نمی‌دانم دلیل این خنده‌ی پنهانی چیست.