غزل شمارهٔ ۱۷۹۱

برداشت: اگر عشق واقعی وجود داشته باشد، حتی در تاریکی و زیر زمین نیز امیدی برای روشنایی و آشنایی وجود دارد.

برداشت: نزدیکی به معشوق و رسیدن به حریم او غیرممکن است مگر اینکه یک شخص نزدیک به او وجود داشته باشد. در هر جایی که جشن و سرور برقرار است، می‌توان نشانه‌هایی از زندگی و محبت را مشاهده کرد.

برداشت: چه گلی می‌توانی از زیبایی صیاد بچینی؟ تو که در قفس افکار خود گرفتار هستی و آزادی نداری.

برداشت: از درد عشق ناامید نشو، زیرا دل انسان حتی با کمی نور هم می‌تواند روشن و زنده باشد.

برداشت: این سخن اشاره به لطف و محبت کسی دارد که با گشایش در کارها و مشکلات، به موجودیت من کمک می‌کند؛ وگرنه من خود توانایی حل مشکلاتم را دارم.

برداشت: زیبایی‌های تو، یعنی زلف، خط و خال، باعث فاصله بین تو و خورشید شده است. اگر جدایی وجود دارد، به خاطر همین زیبایی‌هاست.

برداشت: چه نعمت بزرگی است که افرادی که تن پرور و نازپرورده‌اند، نمی‌دانند لذت واقعی زندگی بر روی زمین در سادگی و بی‌خبری از تجملات و زرق و برق‌هاست.

برداشت: در آن سرزمین که امید به زندگی دوباره وجود دارد، هیچ چیزی نباید در وجود انسان شکسته شود و باید محکم و ثابت بماند.

برداشت: از هر دو جهان جدا شو، مانند کسانی که از مادیات رهایی یافته‌اند. اگر نسبت به عشق تو احساس خوبی داری، به این احساس توجه کن.