غزل شمارهٔ ۱۷۹۰

برداشت: هر بار که بخواهم به خانه دوست بیایم، در کوچه به اشتباه می‌افتم و بهانه‌تراشی می‌کنم تا به او برسم.

برداشت: شوق و اشتیاقی که در دل دارم باعث شده تا نتوانم آرامش پیدا کنم، جالب اینجاست که با وجود این حال، دل من نمی‌تواند به خانه دوست استراحت کند.

برداشت: داستانی وجود دارد که مانند خواب، زیبایی خاصی دارد و در این خواب، عشق و زیبایی به شکل دلربایی خود را نشان می‌دهد. این داستان از جمال دوست، زیبایی و شور و حال خاصی را به چشم می‌آورد.

برداشت: هرگز محبت واقعی از ستم و ظلم نمی‌آید، همان‌طور که گل از آب بی‌رنگ نمی‌شود. دوستی که با تلخی و ستم همراه باشد، نمی‌تواند مهربانی و عشق واقعی را به وجود آورد.

برداشت: ای کاش عشق و محبت اجازه می‌داد تا بوسه‌ای از درگاه محبوبم بردارم، اما شرم و حیا مانع این کار شد.

برداشت: من به خاطر زیبایی خال و چشم سیاه تو دل خود را به تو دادم، اما نمی‌دانستم که این کار به دام فریب و نیرنگی که زیر محبت تو پنهان شده منجر خواهد شد.

برداشت: در تلاش است که به بالاترین مقام و زیبایی دست یابد، ولی در این مسیر برای رسیدن به دوستش با موانعی روبه‌رو است که دیگران نمی‌توانند به آسانی عبور کنند.

برداشت: به خودت تکیه نکن و مغرور نباش، چون صبرت می‌تواند تو را به شیوه‌ای شگفت‌انگیز و با زیبایی به رقص درآورد، درست مانند زمانی که نغمه‌ای از دوست به گوش می‌رسد.

برداشت: چشم و امیدی که پر از تلاش باشد، مانند دستانی خالی است. زیرا ارزش و دارایی واقعی هر دو جهان، در بازی عشق و دوستی نهفته است.

برداشت: من در خاک دوست کسی را نمی‌شناسم، اما به خاطر آشنایی، به خانه دوست می‌روم.

برداشت: به خاطر عشق، چرا به کار دیگری فکر می‌کنی، صائب؟ عشق به معشوق، مانند مستی صبحگاهی نیست که از شب جست‌وجو کند.