غزل شمارهٔ ۱۷۸۹

برداشت: چشم خود را از زیبایی چهره محبوب همچون بهشت دور مکن، زیرا که نور چشمانت با دیدن زیبایی او بیشتر می‌شود و صفای چهره‌اش افزایش می‌یابد.

برداشت: کسی که قیمت دو جهان را به خاطر دوستی می‌پردازد، به قلب زیبای کسی مانند ماه کنعان دست خواهد یافت.

برداشت: درخت زندگی با زیبایی تمام، گل‌هایش را به نمایش می‌گذارد و به قامت دوست خیره می‌شود.

برداشت: من خود را به خاکی که خداوند رحمتش را بر آن می‌بارد، نزدیک کرده‌ام؛ زیرا خاکساری و humble بودن موجب نوازش و رحمت اوست.

برداشت: مردم دنیا از زمانی به خدمت من آمده‌اند که من خود را به خدمت دوست سپرده‌ام.

برداشت: در شب‌هایی که انسان‌های زنده به عشق دوست خود هیچ توجهی ندارند، خون مرده نمی‌تواند به کار زندگان بیاید. به عبارتی دیگر، زمانی که دل‌ها از محبت خالی است، هیچ چیزی حتی از جنس احساسات مرده نیز نمی‌تواند به زندگی و عشق یاری برساند.

برداشت: چرا از دامن طبیعت به شهر بیایم، وقتی که من مانند مجنون در انتظار دیدار محبوب نیستم؟